Joppe Sprinkhuizen

Overvloedig koken
Hoewel zijn inmiddels imposante carrière anders doet vermoeden, heeft Joppe Sprinkhuizen zijn culinaire talent niet van huis uit meegekregen. De liefde voor het koken voor grote groepen zat er daarentegen wel al vroeg in. “Mijn moeder kookte nooit al te moeilijke gerechten. Hollandse pot was favoriet, maar dan wel voor een heel weeshuis. Ik keek graag mee hoe zij dat deed.” Simpel, maar overvloedig ging het er bij hem vroeger dus aan toe en pas op latere leeftijd ontdekte Joppe meer over het culinaire wereldje. Zijn eerste baan in een wegrestaurant, waar hij elke dag voor duizenden mensen kookte, smaakte naar meer. Op zijn achttiende haalde Joppe direct zijn rijbewijs en scoorde hij een stage bij Hof van Deurne, aan de Duitse grens. Vanaf dat moment was het hek van de dam en reisde de jonge chef voor zijn carrière het hele land door. Bij sterrenrestaurant De Treeswijkhoeve in Waalre bleef hij maar liefst acht jaar, maar in 2017 was het genoeg: het werd tijd voor een eigen restaurant.

Eigen visie

De ambitie om ondernemer te worden had Joppe in eerste instantie niet, maar door al zijn ervaring bij topzaken realiseerde hij zich dat hij het op zijn eigen manier wilde doen. De ouderwetse regels die in de horeca gelden was hij zat. “Ik heb altijd het hoogst haalbare willen bereiken; doorgroeien naar hogere functies, maar na een tijdje was ik er klaar mee waarop in mijn vak vaak met mensen wordt omgegaan.” Joppe doelt op de lange werkdagen die in deze sector als normaal worden gezien. “Toen ik in 2017 het Noord-Brabantse restaurant Silly Fox in Veghel mocht overnemen, kon ik mijn geluk niet op. Vanaf dat moment kon ik mijn eigen regels bepalen.” En die eigen visie, die had hij. Belangrijk vond hij het om een betere werk-privé balans te hanteren: voor zichzelf, maar ook voor zijn medewerkers. “Een 38-urige werkweek is écht genoeg.”

 

Ouderwetse etiquette
Die eigen visie trekt hij ook door naar zijn gasten in restaurant Silly Fox. Hoewel het historische pand meer dan 100 jaar oud is, staat de keuken middenin het restaurant. Hiermee wil hij graag een boodschap afgeven dat de in zijn ogen “ouderwets etiquette die ze in de Middeleeuwen bedacht hebben”, niet meer werkt. Niet alleen de keuken staat op een unieke plek, ook de tafels staan net even wat anders dan normaal. “Alle tafels staan tegen de muur aan, zodat de gasten privacy hebben en je ze niet hoeft te storen met ouderwetse regels, net wanneer ze in gesprek zijn.”

Bijzondere combinaties
Silly Fox betekent letterlijk ‘gekke vos’ en zo ziet Joppe Sprinkhuizen zichzelf ook, want hij doet het allemaal graag nét even anders. Dat merk je ook terug in zijn kookstijl. “Ik houd van tegenstellingen waar je mooie gerechten mee maakt. De combinatie zuur/zout en bitter bijvoorbeeld. Zolang je alles wat groeit en leeft maar met respect behandelt, is alles mogelijk.” Bij Silly Fox krijg je lokale producten op je bord, maar de inspiratie daarvoor komt wel uit andere landen. “Die tegenstellingen vind ik leuk.”

Verstopte parel

Hoewel zijn nationale bekendheid anders doet vermoeden – zo werd Joppe in 2019 uitgeroepen tot Chef van het Jaar – is een Michelinster nog niet bemachtigd. En dat is jammer, zo vindt de chef-kok. “Het lijkt me fantastisch als meer mensen uit bijvoorbeeld de randstad bij mij komen eten.” Toch moet het met die droom wel goed zitten. “Als iemand bij ons gegeten heeft, is ‘ie meestal direct fan en zorgt hij voor goede mond-tot-mondreclame. We zijn echt een verstopte parel.”